ตอนแรก . . . ฉันโทษระยะทาง

ว่าทำไมต้องมาทำให้เราห่างไกลกัน 

แต่ในอีกมุมหนึ่ง . . . 

ฉันคงต้องขอบคุณระยะทางเช่นกัน 
ที่ทำให้เธอกับฉันได้รู้สึกว่า . . . 
เรามีคุณค่าให้แก่กันและกัน มากแค่ไหนเมื่อยามเราห่างกัน 
ถึงแม้บางครั้ง . . . ความคิดถึงจะทำให้เรารู้สึกทรมานใจ 


เพราะอยากเห็นหน้าใครสักคน มากเสียจนใจจะขาด 



แต่กาลเวลาก็สอนให้ฉันได้รู้ว่า . . . อย่าไปหยุดความรู้สึกนี้ 
จงปล่อยให้มันเป็นไปตามความรู้สึกที่มันอยากจะเป็น 
และทำตามที่หัวใจต้องการ 
เพราะความคิดถึงนี่แหละ . . . มันจะทำให้เรารู้สึกห่วงใย 
และแปรเปลี่ยนไปเป็น "ความรัก" ในที่สุด